Histologia: Tkanka chrzęstna i kostna

Tkankę chrzęstną oraz tkankę kostną.

Sztywność.

Twardość.

Z chondrocytów (komórek chrzęstnych) oraz istoty międzykomórkowej.

W jamkach istoty międzykomórkowej, pojedynczo lub po kilka komórek.

Grupa kilku chondrocytów leżących we wspólnej jamce istoty międzykomórkowej.

Posiada 1 lub 2 pęcherzykowate jądra, dobrze wykształconą szorstką siateczkę śródplazmatyczną, aparat Golgiego, liczne mitochondria oraz mikrokosmki.

Z włókien (kolagenowych i sprężystych) oraz istoty podstawowej (macierzy).

Z proteoglikanów i kwasu hialuronowego.

Pełni rolę mechaniczną oraz pośredniczy w wymianie substancji odżywczych między naczyniami ochrzęstnej a chondrocytami.

Chrząstkę szklistą, sprężystą oraz włóknistą.

Włókna kolagenowe typu II.

Obszary zasadochłonnej macierzy skupione wokół komórek chrzęstnych (kule chondrocytowe).

Substancja międzykomórkowa bezpośrednio otaczająca jamkę chrzęstną.

Z chondrocytu lub grupy izogenicznej oraz otaczającej ich torebki chrzęstnej.

Jest to jednostka czynnościowa i metaboliczna chrząstki chroniąca chondrocyty przed uszkodzeniem podczas kompresyjnego obciążania.

W przymostkowych częściach żeber, powierzchniach stawowych oraz ścianach krtani, tchawicy i oskrzeli.

Obecność sieci zbudowanej z licznych włókien sprężystych.

Nie, chrząstka sprężysta nie wapnieje.

W małżowinie usznej, przewodzie słuchowym zewnętrznym, trąbce słuchowej, nagłośni, małych chrząstkach krtani, ścianie małych oskrzeli i chrząstce nosa.

Pęczki włókien kolagenowych typu I.

Komórki wraz z jamkami są wydłużone i leżą zgodnie z kierunkiem przebiegu pęczków włókien.

W przyczepach ścięgien, dyskach międzykręgowych oraz spojeniu łonowym.

Z obecności składników nieorganicznych (głównie soli mineralnych, takich jak fosforan wapnia) w jej substancji międzykomórkowej.

Jest to organiczna część macierzy kostnej przed zmineralizowaniem, zawierająca włókna kolagenowe typu I.

Komórki osteogenne, osteoblasty, osteocyty oraz osteoklasty.

Powstają z komórek mezenchymy, występują w okostnej, śródkostnej i kanałach Haversa; różnicują się w osteoblasty (a pod wpływem czynników mechanicznych lub zmian ciśnienia tlenu – w chondroblasty).

Produkują składniki organiczne tkanki kostnej (osteoid) oraz uczestniczą w procesie ich mineralizacji.

W osteocyty.

W jamkach kostnych leżących w obrębie blaszek kostnych.

Około 20–50 mikrometrów (µm).

Przebiegają w kanalikach kostnych przebijających blaszki i łączą się z wypustkami sąsiednich komórek za pomocą połączeń typu neksus.

Powstają z fuzji jednojądrzastych prekursorów wywodzących się z monocytów; odpowiadają za resorpcję (trawienie i rozpad) tkanki kostnej.

Zagłębienia w kości, w których leżą aktywne osteoklasty prowadzące resorpcję kości.

Liczne, gęsto ułożone pofałdowania błony komórkowej osteoklasta zwrócone do powierzchni kości, zwiększające powierzchnię osteolityczną.

Na tkankę kostną grubowłóknistą (splotowatą) oraz drobnowłóknistą (blaszkowatą).

Włókna są różnej grubości, krzyżują się i przebiegają w różnych kierunkach; tkanka jest mechanicznie słaba.

W szwach kostnych oraz w miejscach przyczepu ścięgien do kości.

Cienkie włókna kolagenowe przebiegają w sposób uporządkowany w jednym kierunku, tworząc blaszki kostne; tkanka jest wytrzymała mechanicznie.

Na tkankę kostną gąbczastą oraz zbitą.

Tworzy nasady i części przynasadowe kości długich, zrąb kości krótkich oraz śródkoście kości płaskich.

Czerwonym szpikiem kostnym.

Tworzy trzony kości długich, zewnętrzną warstwę ich nasad oraz większość kości płaskich.

Podstawowa jednostka strukturalna tkanki kostnej zbitej, zbudowana z koncentrycznie ułożonych wokół kanału naczyniowego blaszek systemowych.

Cienkie naczynia krwionośne i nerwy.

Poprzecznie przebiegającymi kanałami Volkmanna.

Błona otaczająca kość (z wyjątkiem powierzchni stawowych); jest silnie unaczyniona, pełni funkcję troficzną, jest bogato unerwiona oraz bierze udział w osteogenezie i regeneracji kości.

Transport gazów oddechowych (O₂, CO₂), prowadzenie procesów odpornościowych, krzepnięcie, odżywianie tkanek, wydalanie produktów metabolizmu i termoregulacja.

Płynna istota międzykomórkowa krwi, w której zawieszone są elementy morfotyczne, składająca się głównie z wody, białek oraz soli nieorganicznych.

Surowica to osocze pozbawione czynników krzepnięcia krwi (np. fibrynogenu).

Mają kształt dwuklęsłego krążka, co daje dużą powierzchnię wymiany gazowej przy małej objętości i pozwala na łatwe odkształcanie w wąskich naczyniach.

Jest to wynik ich wysokiej specjalizacji w zakresie transportu tlenu i dwutlenku węgla.

Powstają w czerwonym szpiku kostnym, a ich eliminacja (fagocytoza) zachodzi głównie w śledzionie i wątrobie.

Procentowy udział poszczególnych typów krwinek białych (leukocytów) we krwi obwodowej.

Na granulocyty oraz agranulocyty.

Granulocyty zawierają liczne ziarna swoiste oprócz nieswoistych, natomiast agranulocyty zawierają wyłącznie ziarna nieswoiste (azurochłonne).

Jądra granulocytów są zazwyczaj podzielone na segmenty, natomiast jądra agranulocytów nie są zsegmentowane.

Granulocyty obojętnochłonne (neutrofile), kwasochłonne (eozynofile) oraz zasadochłonne (bazofile).

Limfocyty oraz monocyty.

Jądro jest zsegmentowane (podzielone na 2 do 4 segmentów); u komórek dojrzałych segmentacja jest wyższa.

Stanowią pierwszą linię obrony przed zakażeniami bakteriami poprzez chemotaksję, fagocytozę oraz zabijanie drobnoustrojów (mechanizmy tlenowe i tlenoniezależne).

Ziarna azurochłonne (pierwotne), ziarna swoiste (wtórne), ziarna żelatynazowe oraz pęcherzyki wydzielnicze.

Kwaśne hydrolazy lizosomowe, mieloperoksydazę (MPO), lizozym oraz defensyny.

Jądro jest dwupłatowe, tzw. „okularowate”.

Wzrasta w chorobach pasożytniczych oraz stanach alergicznych; uczestniczą w niszczeniu larw pasożytów oraz neutralizują histaminę.

Duże, zasadochłonne ziarna zawierające siarczan chondroityny, histaminę oraz inne mediatory zapalne, przysłaniające zazwyczaj jądro komórkowe.

Biorą udział w reakcjach alergicznych i zapalnych poprzez uwalnianie zawartości ziaren (degranulację) po związaniu antygenu przez receptory dla Fc IgE.

Posiadają duże, kuliste i silnie barwiliwe jądro zajmujące niemal całą komórkę oraz wąski rąbek zasadochłonnej cytoplazmy.

Limfocyty T oraz limfocyty B.

Odpowiadają bezpośrednio za odporność typu komórkowego; dojrzewają w grasicy.

Odpowiadają za odporność typu humoralnego; po aktywacji przekształcają się w komórki plazmatyczne produkujące przeciwciała.

Limfocyty niewykazujące cech limfocytów T ani B, zdolne do zabijania komórek zakażonych wirusami oraz komórek nowotworowych.

Są największymi elementami morfotycznymi krwi, posiadają duże jądro zazwyczaj kształtu nerkowatego oraz obfitą cytoplazmę.

W makrofagi tkankowe oraz komórki dendrytyczne.

Są otoczonymi błoną fragmentami cytoplazmy megakariocytów leżących w szpiku kostnym.

Z centralnie położonego ziarnistego granulomeru oraz obwodowego, jaśniejszego hialomeru.

Tworzenie prowizorycznego czopu w miejscu uszkodzenia naczynia, hamowanie krwawienia oraz inicjowanie procesu krzepnięcia krwi.