STANY NAPADOWE CZ.1 PADACZKA

Napad padaczkowy – czasowa dysfunkcja OUN, objawiająca się jako nagłe, stereotypowe zaburzenia świadomości, zachowania, emocji, czynności ruchowej, postrzegania lub czucia.

Padaczka – predyspozycja do niesprowokowanych napadów padaczkowych (u ok. 0,5% populacji).

Zespoły padaczkowe – szczególne rodzaje napadów padaczkowych, wyróżniane np. ze względu na:
- występowanie w określonym wieku,
- wyzwalanie przez specyficzne czynniki,
- poddawanie się określonemu leczeniu.

0,5-1% populacji choruje na padaczkę!

Około 30% chorych nie reaguje na monoterapię – dochodzi u nich do rozwoju PADACZKI LEKOOPORNEJ.

PIERWSZY W ŻYCIU napad padaczkowy występuje:
– u 30% chorych przed ukończeniem 4. rż.,
– u 70% chorych przed ukończeniem 14. rż.

Przyczyny padaczki u dzieci:

1) Genetyczne - typowy dla wieku początek z typowym obrazem klinicznym i zmianami w EEG.

2) Strukturalne/metaboliczne - wtórne, jako następstwo zmian strukturalnych w mózgu.

3) Nieznane.

- EKG - w celu wykluczenia LQTS i arytmii,

- EEG - wskazane w każdym przypadku podejrzenia padaczki,

- neuroobrazowanie:

- strukturalne (TK, MRI),
- czynnościowe (PET, SPECT, fMRI),

- inne badania (testy metaboliczne, badania genetyczne).

​W czasie napadu padaczkowego należy:

– zachować spokój,

– przenieść chorego w bezpieczne miejsce,

– ułożyć chorego w pozycji bocznej bezpiecznej,

– zdjąć choremu okulary, usunąć z ust ciała obce, podłożyć coś miękkiego pod głowę,

– asekurować chorego i pozostać z nim do czasu odzyskania świadomości.

Nie należy: stawiać na nogi, cucić, przytrzymywać, wkładać przedmiotów w zęby i do rąk chorego.

Sytuacje umożliwiające rozpoznanie i rozpoczęcie leczenia padaczki:

1. Wystąpienie co najmniej dwóch napadów padaczkowych w odstępie > 24 godzin,

2. Wystąpienie jednego napadu padaczkowego, jeśli ryzyko kolejnego napadu wynosi > 60%,

3. Rozpoznanie określonego zespołu padaczkowego.

Leczenie rozpoczyna się od monoterapii (50% skuteczności).

Po 2 latach bez napadów można podjąć próbę odstawienia leczenia.

Stosowane leki:
- kwas walproinowy,
- karbamazepina,
- lamotrygina,
- etosuksymid,
- lewetyracetam,
- gabapentyna,
- topiramat,
- wigabatryna.

Padaczka lekooporna – padaczka niepoddająca się leczeniu pomimo stosowania≥ 2 dobrze tolerowanych i właściwie dobranych leków przeciwpadaczkowych.

Leczenie padaczki lekoopornej:
- wszczepienie stymulatora nerwu błędnego,
- głęboka stymulacja mózgu,
- leczenie operacyjne (lobektomia skroniowa, hemisferektomia, resekcje ognisk),
- dieta ketogenna.

nieprawidłowości w zapisie EEG,
napady OGNISKOWE,
napady nieizolowane, tj. napady NIEŚWIADOMOŚCI, MIOKLONICZNE, ATONICZNE, TONICZNE,
napady padaczkowe W TRAKCIE SNU,
NIEDOWŁAD TODDA (niedowład ponapadowy),
STAN PADACZKOWY, napady gromadne,
drgawki GORĄCZKOWE w przeszłości,
niepełnosprawność intelektualna lub upośledzenie umysłowe,
padaczka rozpoznana u członka RODZINY,
napad z przyczyn OBJAWOWYCH:
choroby neurodegeneracyjne i metaboliczne,
zmiany strukturalne mózgowia (wady rozwojowe, guzy mózgu, malformacje naczyniowe, ropnie, stan po neuroinfekcjach, malformacje korowe, zmiany pourazowe, zmiany poudarowe).

O ustąpieniu padaczki można mówić, gdy:

1) napady NIE WYSTĘPUJĄ przez okres 10 lat,

2) minęło co najmniej 5 lat od ZAPRZESTANIA LECZENIA,

3) u chorych z rozpoznanym zespołem padaczkowym dodatkowo:

WYJŚCIE Z WIEKU, w którym typowo w danym zespole występują napady padaczkowe.

Stan padaczkowy – pojedynczy napad padaczkowy trwający > 30 minut
LUB
≥ 2 napady drgawkowe bez pełnego odzyskania świadomości między nimi.
*Według innych definicji za stan padaczkowy uznaje się napad trwający co najmniej 5 minut lub powtarzające się napady, między którymi pacjent nie odzyskuje przytomności.

Najczęściej jest skutkiem odstawienia, nieregularnego przyjmowania lub zmienionego metabolizmu leków przeciwpadaczkowych.

Już po 10–20 minutach pojawiają się nieodwracalne zmiany w OUN, a przedłużający się stan padaczkowy może doprowadzić do śmierci dziecka.

Napady o ogniskowym początku powstają w JEDNEJ PÓŁKULI mózgu, w określonym obszarze uszkodzonych neuronów.

Często związane są z regionami podkorowymi.

Mogą towarzyszyć im ZABURZENIA ŚWIADOMOŚCI, dlatego można podzielić je na:
1) napady przebiegające bez zaburzonej świadomości,
2) napady przebiegające z zaburzoną świadomością.

Nie zawsze obecne są OBJAWY RUCHOWE, dlatego inny podział obejmuje:
1) napady bez objawów ruchowych,
2) napady z objawami ruchowymi.

ZMIAN NAZEWNICTWA

Napady o uogólnionym początku powstają w miejscu, gdzie dochodzi do szybkiej propagacji pobudzenia w obrębie OBU PÓŁKUL.

Objawy ruchowe są zwykle SYMETRYCZNE, a wyładowania w EEG obustronne i synchroniczne.

Napady nie muszą obejmować OBJAWÓW RUCHOWYCH, z tego względu dzielą się na:

1) napady z objawami ruchowymi:
– toniczno-klonicznymi,
– klonicznymi,
– tonicznymi,
– mioklonicznymi,
– miokloniczno-toniczno-klonicznymi,
– miokloniczno-atonicznymi,
– atonicznymi,
– kurczami padaczkowymi,

2) napady bez objawów ruchowych (napady nieświadomości):
– typowe napady nieświadomości,
– atypowe napady nieświadomości,
– miokloniczne napady nieświadomości,
– mioklonie powiek.